Τα οστά μας αναπτύσσονται και δυναμώνουν όταν βρίσκονται υπό πίεση και εξασθενούν όταν δεν τα χρησιμοποιούμε. Το γεγονός αυτό εξηγεί λ.χ. γιατί οι αστροναύτες παρουσιάζουν μειωμένη οστική πυκνότητα όταν επιστρέφουν από το Διάστημα, όπου επικρατούν συνθήκες έλλειψης βαρύτητας.

Ωστόσο, παρά την ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη ότι τα κόκαλά μας γίνονται πιο δυνατά ύστερα από ένα κάταγμα, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να συνηγορούν σε κάτι τέτοιο, αναφέρει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Οπως εξηγεί ο δρ Τέρι Αμαραλ, διευθυντής του Τμήματος Παιδιατρικής Ορθοπεδικής Χειρουργικής στο Ιατρικό Κέντρο Μοντεφιόρε του Μπρονξ, όταν σπάσει ένα οστό, αρχίζει η διαδικασία επούλωσης δημιουργώντας έναν προστατευτικό θρόμβο αίματος στο σημείο του κατάγματος, στον οποίο αρχίζει να συσσωρεύεται ασβέστιο.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, τοποθετείται νάρθηκας ή γύψος, για να προστατευθεί το κάταγμα. «Στην περιοχή του κατάγματος συσσωρεύεται πολύ γρήγορα ασβέστιο, αλλά επειδή δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κανένας το σπασμένο οστούν, το υπόλοιπο χάνει ασβέστιο και άλλα μέταλλα», προσθέτει.

Το επακόλουθο είναι να υπάρχει μια βραχεία περίοδος κατά την οποία η θέση του κατάγματος είναι πιο δυνατή από το υπόλοιπο οστό. Οταν όμως βγει ο νάρθηκας και το σπασμένο οστό αρχίσει πάλι να χρησιμοποιείται, η δύναμή του γίνεται παντού η ίδια.

Ο δρ Αμαραλ τονίζει ότι σε εργαστηριακές μελέτες, στις οποίες υγιή και επουλωμένα οστά υποβλήθηκαν σε δυνάμεις κάμψης και περιστροφής, διαπιστώθηκε πως μπορούσαν να σπάσουν με ίδιο τρόπο σε οποιοδήποτε σημείο τους.

Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία