Στη Βόρεια Αμερική αυτό το διάστημα λειτουργούν 19 τράπεζες γάλακτος, ενώ εννέα άλλες θα αρχίσουν σύντομα τη λειτουργία τους. Ο Σύνδεσμος Ανθρώπινου Μητρικού Γάλακτος στη Βόρεια Αμερική, που υποστηρίζει τη λειτουργία και έγκριση αυτών των τραπεζών, έφτασε να διανέμει από 400.00 περίπου ουγκιές παστεριωμένο ανθρώπινο γάλα το 2000, σε 3,8 εκατομμύρια ουγκιές το 2014.

Ο John Honaman, Διευθύνων Σύμβουλος, αποδίδει την αύξηση στην συνειδητοποίηση του οφέλους του μητρικού γάλακτος στην υγεία των παιδιών και στην επιτακτική ανάγκη κάποιων πρόωρα γεννηθέντων βρεφών.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, «Όλα τα πρόωρα βρέφη πρέπει να πίνουν ανθρώπινο γάλα. Το μητρικό γάλα, φρέσκο ή παγωμένο, πρέπει να αποτελεί τη βασική διατροφή, ενισχυμένο κατάλληλα για βρέφη, τα οποία ζυγίζουν λιγότερο από 1,5 κιλό. Αν το γάλα της μητέρας, παρά την υποστήριξη της γαλακτοφορίας, παραμένει ακατάλληλο, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί παστεριωμένο δωρηθέν γάλα».

Η δωρεά μητρικού γάλακτος δεν συνιστά καινοτομία. Από χιλιετίες υπήρξαν γυναίκες, οι οποίες θήλαζαν παιδιά φίλων και συγγενών τους. Άλλοτε, έβαζαν το γάλα τους σε δοχεία προκειμένου να τα διαθέσουν σε άπορες οικογένειες. Ακόμη, άλλες γυναίκες, συχνά εξαθλιωμένες, προσλαμβάνονταν για να θηλάζουν παιδιά πλούσιων οικογενειών, ακόμη και εις βάρος των δικών τους. Στις αρχές του 20ου αιώνα, νοσοκομεία και φιλανθρωπικές οργανώσεις ξεκίνησαν να καταψύχουν και να αποθηκεύουν το γάλα για άρρωστα παιδιά.

Υπάρχουν βέβαια, γονείς που αρνούνται να δώσουν στα παιδιά τους γάλα από μία άγνωστη γυναίκα, αλλά όλο και πιο πολλοί νεογνολόγοι τους αντιτείνουν πολύ απλά πως στην περίπτωση αυτή το γάλα αποτελεί φάρμακο.

Το σύστημα λειτουργεί πολύ απλά: Κάποια μωρά χρειάζονται γάλα που η μητέρα δεν μπορεί να παραγάγει. Άλλες παράγουν παραπάνω γάλα από τις ανάγκες των μωρών τους. Οι τράπεζες γάλακτος, λοιπόν, διαθέτουν το υπερβάλλον σε αυτές που το έχουν ανάγκη. Καθώς, όμως περισσότεροι γονείς και νοσοκομεία αναζητούν παστεριωμένο γάλα ο Σύνδεσμος Ανθρώπινου Μητρικού Γάλακτος στη Βόρεια Αμερική αντιμετωπίζει ελλείψεις. Κερδοσκοπικές εταιρείες γάλακτος αναδύθηκαν και πλέον το γάλα πωλείται και αγοράζεται διαδικτυακά με ελάχιστους ή καθόλου ελέγχους ποιότητας ή μολύνσεων.

Το 2015, η Sarah Keim, επιδημιολόγος στο Ohio State University, δημοσίευσε μία ανάλυση από 102 δείγματα μητρικού γάλακτος διαθέσιμων διαδικτυακά. Έντεκα από αυτά περιείχαν σημαντικά ποσοστά αγελαδινού γάλακτος. Η ίδια αναφέρει: «Έκπληκτοι, ανακαλύψαμε την έκταση του προβλήματος. Από τη στιγμή που θα αναμιχθεί ο χρηματικός παράγοντας, είναι πιθανό να νοθευτεί το μητρικό γάλα για το γρήγορο κέρδος».

Πολύ περισσότερο όμως, μήπως η αγορά μητρικού γάλακτος διαφοροποιεί τη φύση της σχέσης μεταξύ των εμπλεκομένων γυναικών;

Η εταιρεία Medolac που εδρεύει στο Oregon αποτελεί ένα παράδειγμα των παθογενειών που οι τράπεζες γάλακτος μπορούν να προξενήσουν. Στο τέλος του 2014, η εταιρεία συνεργάστηκε με τη Clinton Global Initiative, προκειμένου να επικοινωνήσει ιδίως με μητέρες χαμηλών εισοδημάτων από το Detroit και να τις πληρώσει ένα δολάριο ανά ουγκιά για το γάλα που θα παρήγαν. Μολονότι αυτό το ποσό αποσκοπούσε στο να αντισταθμίσει στις δωρήτριες μητέρες το χρόνο και την προσπάθειά τους, η ιδέα πίσω από αυτό ήταν πως αν οι οικονομικά ασθενείς μητέρες μπορούσαν να κερδίσουν χρήματα από το δικό τους γάλα, τότε περισσότερες από αυτές θα θήλαζαν τα παιδιά τους μόνο και μόνο προκειμένου να εξακολουθούν να παράγουν γάλα.

Ενώ τα ποσοστά θηλασμού στο Detroit παραμένουν χαμηλά και εμφανίζεται εκεί ένα από τα υψηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας (15 από τα 1000 παιδιά στο Detroit πεθαίνουν πριν τα πρώτα τους γενέθλια), η η ακτιβίστρια Afrykayn Moon αντιτείνει πως η πόλη έχει ανάγκη κάθε σταγόνα μητρικού γάλακτος. Η κίνηση της Medolac θύμισε στη Moon μια δυσοίωνη πρακτική' υποδουλωμένες μαύρες γυναίκες που παρείχαν υπηρεσίες θηλάζοντας λευκά μωρά, με συνέπεια να μην είναι εν τέλει ικανές να παραγάγουν γάλα για τα δικά τους παιδιά. «Αυτού του τύπου η δουλεία επιστρέφει», αναφέρει.

Η Rebecca Kukla, φιλόσοφος και βιοηθικός στο Georgetown University υποστηρίζει ότι, παρότι ορισμένες από τις πρακτικές των εταιρειών μπορούν να χαρακτηριστούν ως εκμετάλλευση, δεν υπάρχει τίποτε το εγγενώς ανήθικο στο να διαθέτει μία γυναίκα το γάλα της. «Υπάρχει μία διαφορά μεταξύ αυτού που από οικονομική δυσχέρεια και αυτού που από προσωπική επιλογή εμπορευματοποιεί τη ζωή του».

Η δωρεά αίματος και ιστών βασίζονται εν γένει στον αλτρουισμό. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως δεν υπάρχει διαφορά ως προς το γάλα. Ο John Honaman διευκρινίζει πως δεν αναπτύσσεται πεδίο κερδοσκοπίας στον Σύνδεσμο Ανθρώπινου Μητρικού Γάλακτος στη Βόρεια Αμερική και θεωρεί πως το σύστημα λειτουργεί καλύτερα όταν οι μητέρες, οι οποίες έχουν επωφεληθεί από τη δωρεά γάλακτος, αποφασίζουν με τη σειρά τους να δωρίσουν. «Αν ήμασταν αφοσιωμένοι στις ανάγκες της κοινότητας, θα επιδιώκαμε μία θέση όπου η ανάγκη θα συνδέεται με την παροχή. Οι μητέρες πρέπει να δίνουν και τα παιδιά να λαμβάνουν».

Πηγή: BioEdge

Δανάη Κουτσοπούλου - Stagiaire ΕΕΒ

Πρώτη δημοσίευση στο ΒΙΟ-ΗΘΙΚΑ