Το 1996 η Καλιφόρνια έγινε η πρώτη πολιτεία που επέτρεψε τη χρήση μαριχουάνας για ιατρικούς λόγους. Από τότε, 22 άλλες πολιτείες, ανάμεσα στις οποίες και η περιφέρεια της Κολούμπια, έχουν θεσπίσει παρόμοιους νόμους που την επιτρέπουν. Εκατοντάδες χιλιάδες ασθενείς πλέον χρησιμοποιούν τακτικά τη μαριχουάνα για ιατρική χρήση και σίγουρα το ποσοστό αυτό συνεχώς αυξάνεται.

Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι το εξής: Υπάρχουν άραγε κίνδυνοι για τους ιατρούς που προβαίνουν στη συνταγογράφηση τέτοιων ουσιών, όπως είναι η μαριχουάνα, να αντιμετωπίσουν νομικά ζητήματα; Γενικά, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα καταγραφές δεν μπόρεσε να βρεθεί περίπτωση όπου κάποιος γιατρός έχει μηνυθεί για αδίκημα εξ' αμελείας σχετικά με τη σύσταση ιατρικής μαριχουάνας. Παρόλο όμως που οι περισσότεροι ειδικοί υποστηρίζουν πως ο νομικός κίνδυνος για τους γιατρούς στις περιπτώσεις αυτές είναι μικρός και πως τα μέτρα του κράτους είναι συχνά ελαστικά, ένα μικρό έστω ποσοστό γιατρών έχει χάσει την άδεια άσκησης επαγγέλματος για το λόγο αυτό και δεκάδες ακόμη έχουν δεχθεί επίπληξη από τις κρατικές υγειονομικές επιτροπές για ακατάλληλη προς ιατρική χρήση συνταγογράφηση μαριχουάνας.

Ένα τρανταχτό παράδειγμα αφορά δύο γιατρούς από το Κολοράντο των Η.Π.Α., οι οποίοι παρέδωσαν τις άδειές τους μετά από αναστολή που δέχθηκαν από το κράτος. Η περίπτωση του ενός γιατρού αφορούσε τη συνταγογράφηση σε μια γυναίκα 20 ετών, η οποία όμως δεν εξετάστηκε προηγουμένως, καθώς και σε μια έγκυο γυναίκα 28 εβδομάδων. Η έτερη περίπτωση γιατρού αφορούσε τη συνταγογράφηση σε νέους ασθενείς που συναντούσε σε στούντιο τατουάζ και ξενοδοχεία, αλλά που έκτοτε δεν ακολουθούσε καμιά συνάντηση και ιατρική παρακολούθηση εκ μέρους του.

Νομικά λοιπόν, οι γιατροί δε μπορούν να συνταγογραφήσουν μαριχουάνα. Η Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών κατατάσσει τη μαριχουάνα ως ουσία της κλίμακας Ι στο γενικό πίνακα κατάταξης ουσιών και ως εκ τούτου αυτή υπόκειται στο νόμο περί ελεγχόμενων ουσιών, μαζί με την ηρωίνη και το LSD. Η επίσημη ομοσπονδιακή πολιτική λέει πως η μαριχουάνα δεν έχει γίνει αποδεκτή για ιατρική χρήση και ότι η ενδεχόμενη αντίθετη ενέργεια είναι ικανή να φτάσει στη κατάχρηση. Παρόλα αυτά, το 2013, το Υπουργείο Δικαιοσύνης συμβούλεψε τους αμερικάνους δικηγόρους να μην στρέφονται κατά των γιατρών που επιτρέπουν κι ακολούθως συνταγογραφούν τη χρήση μαριχουάνας.

Ο στόχος βασικά της ομοσπονδιακής πολιτικής είναι να αποτρέψει τη διανομή μαριχουάνας στους ανηλίκους, να εμποδίσει τα παράνομα έσοδα από εγκληματικές επιχειρήσεις, τις συμμορίες και τα καρτέλ. Επίσης, σκοπός είναι να αποτρέψει τις δραστηριότητες που χάρη του προσχήματος της κρατικής εξουσιοδότησης μπορούν να λάβουν χώρα ανεξέλεγκτα και να οδηγήσει στη διακίνηση άλλων παράνομων ναρκωτικών ουσιών.

Εν κατακλείδι, σημειώνεται πως τελικά οι γιατροί έχουν το δικαίωμα συνταγογράφησης τέτοιας ουσίας, όπως η μαριχουάνα, μόνο όταν και ο ασθενής πληροί όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις και μόνο μετά από μια ενδελεχή εξέταση με πολλές απαιτήσεις. Έπειτα, οι ιατροί δεν διανέμουν οι ίδιοι τη μαριχουάνα, αλλά ο ασθενής θα πρέπει να τη προμηθευτεί από ένα εξουσιοδοτημένο σημείο διανομής.

Πηγή: Medscape

Βασιλική Σταυρουλάκη - Stagiaire ΕΕΒ

Πρώτη Δημοσίευση ΒΙΟ-ΗΘΙΚΑ