Ο σακχαρώδης διαβήτης επηρεάζει τη ζωή µεγάλου µέρους του πληθυσµού και συνοδεύεται από πολλές επιπλοκές. Εκδηλώνεται µε δύο τύπους, το νεανικό και τον τύπο του  ενήλικα. Οι δύο αυτές µορφές είναι διαφορετικής αιτιολογίας και έχουν ξεχωριστή αντιµετώπιση. Η θεραπεία που κλασικά ακολουθείται είναι η χορήγηση ινσουλίνης για το νεανικό διαβήτη και αντιδιαβητικών σκευασµάτων από του στόµατος αρχικά και στη συνέχεια ινσουλίνης στον τύπο του ενήλικα. Ο νεανικός διαβήτης ανήκει στις αυτοάνοσες ασθένειες και ο τύπος του ενήλικα στις εκφυλιστικές. Για το νεανικό διαβήτη έχουν προταθεί θεραπείες που καταστέλλουν τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήµατος, χωρίς όµως σηµαντικά αποτελέσµατα, και τα τελευταία χρόνια όλο και συχνότερα αναφέρεται η χρήση των βλαστοκυττάρων.

Νέες μελέτες

Αρχικά σε τυχαίες µελέτες χρησιµοποιήθηκαν τα βλαστοκύτταρα του οµφαλοπλακουντιακού αίµατος µε κατευθείαν χορήγηση στα διαβητικά παιδιά, χωρίς σηµαντικά αποτελέσµατα, και στη συνέχεια η µέθοδος βελτιώθηκε χορηγώντας τα ίδια βλαστοκύτταρα, αλλά ύστερα από ήπια χηµειοθεραπεία. Η δεύτερη µέθοδος είχε πολύ καλύτερα αποτελέσµατα. Η εµπειρία από τη χρήση των δύο µεθόδων έδειξε ότι τα αποτελέσµατα είναι πολύ καλύτερα όταν η χορήγηση γίνεται τον πρώτο µήνα µετά την εµφάνιση του διαβήτη, και µάλιστα εάν το παιδί δεν έχει εµφανίσει οξέωση ή πάρει κορτιζόνη. Η οξέωση θεωρείται ότι καταστρέφει και τα τελευταία κύτταρα του παγκρέατος, τα οποία συνεχίζουν να έχουν  λειτουργική δραστηριότητα και µετά την έναρξη του διαβήτη. Η µέθοδος αυτή εφαρµόζεται σε πανεπιστηµιακές κλινικές στις ΗΠΑ, στη Σουηδία, στην Ουγγαρία και την Αργεντινή. Τελευταία, αντί του οµφαλοπλακουντιακού αίµατος, χρησιµοποιούνται τα µεσεγχυµατικά βλαστοκύτταρα του ιστού του οµφαλίου λώρου µε ακόµα καλύτερα αποτελέσµατα. Σε όλες αυτές τις θεραπείες χρησιµοποιούνται τα βλαστοκύτταρα του ίδιου του παιδιού.
Σήµερα προτείνεται οι κυτταρικές θεραπείες του νεανικού διαβήτη να εφαρµόζονται πολύ πριν από την εµφάνισή του, δεδοµένου ότι η κλινική εκδήλωση του διαβήτη λαµβάνει αρκετά χρόνια µετά τη διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήµατος και µπορεί να ανιχνευτεί µε εργαστηριακές εξετάσεις.
Ο διαβήτης του ενήλικα δεν έχει σχέση µε το ανοσοποιητικό σύστηµα, η ινσουλίνη παράγεται κανονικά, αλλά υπάρχει αντίσταση του οργανισµού στο να τη χρησιµοποιήσει.
Η παχυσαρκία αποτελεί την κυριότερη αιτία εµφάνισης του διαβήτη τύπου ενήλικα και τα αγγειακά και εγκεφαλικά επεισόδια αποτελούν συχνές επιπλοκές. Αν και τα βλαστοκύτταρα έχουν µετατραπεί στο εργαστήριο σε β κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη, εντούτοις η εισαγωγή τους στο σώµα των ασθενών µε τη µορφή των β κυττάρων δεν έδωσε ανάλογα αποτελέσµατα.

Θεραπεία

Σήµερα, για τη θεραπεία της µορφής αυτής του διαβήτη χρησιµοποιούνται µεσεγχυµατικά βλαστοκύτταρα, τα οποία λαµβάνονται από το µυελό των οστών ή το λιπώδη ιστό. Ανάλογα βλαστοκύτταρα υπάρχουν και στον ιστό του οµφαλίου λώρου. Ο λιπώδης ιστός αποτελεί την πλουσιότερη πηγή λήψης µεσεγχυµατικών βλαστοκυττάρων, τα οποία λαµβάνονται ανώδυνα, µε ασφάλεια και χωρίς επιπλοκές. Η ενδοφλέβια χορήγηση των µεσεγχυµατικών βλαστοκυττάρων, και µάλιστα σε επαναλαµβανόµενες δόσεις, έδειξε ελάττωση του βάρους των ασθενών, πτώση του σακχάρου του αίµατος και των επιπέδων της γλυκοζυλιωµένης αιµοσφαιρίνης. Η φυσική κατάσταση των ασθενών βελτιώθηκε, όπως και τα επίπεδα δεικτών ενδεικτικών της προδιάθεσης των ασθενών αυτών για σοβαρές επιπλοκές.